Famke

13 oktober 1991 – 3 november 2005

Op donderdag 3 november 2005 hebben we onze Famke moeten laten gaan. Ze was doodop en wilde niet meer. De voorafgaande maanden ging het al langzamerhand bergafwaarts met Famke, maar ergens wilde ik dat niet zien en na een bezoekje aan de dierenarts, die een ontsteking aan het tandvlees constateerde, ging ik toch nog met de overtuiging naar huis, dat met wat antibiotica, Famke wel weer ging eten. (Alhoewel de dierenarts mij voorzichtig had gewaarschuwd, dat Famke ook weleens aan het einde van haar latijn zou kunnen zijn). De medicijnen sloegen dus niet echt aan en hebben we de beslissing moeten nemen om haar te helpen en haar haar rust te gunnen.

De laatste dagen van haar leven is Famke uitvoerig verzorgd door Liam, haar grote vriend. Zelfs na haar dood, bleef hij naast haar liggen en niemand van de andere honden, mocht er bij van hem.

Famke was tijdens haar leven een lekker eigenwijs en heel lief hondje, die mij met haar smekende blik heeft omgekocht, toen ik in het asiel op zoek was naar een hond, die een goed plekje zocht. Ze was zeker niet zo volgzaam als Border Collies kunnen zijn, maar met een lekkere beloning, kreeg je toch heel veel voor elkaar bij haar.

Lieve Famke, ik had je zo graag nog wat langer bij me gehouden, maar ik realiseer me ook heel goed, dat 14 jaar een ontzettend mooie leeftijd is voor een hond. Het is toch altijd te kort. Met de gedachte, dat je nu bij Max en Byron bent en al onze andere, overleden huisgenoten, kan ik vrede hebben. Om meer in jouw straatje te blijven: je zit nu op de “eeuwige jachtvelden” :-) Goede jacht, we zullen je nooit vergeten!

Wie is een trouwere vriend,
een gids die mijn pad verlicht,
een deugniet met een eerlijk hart
en ogen die mijn ziel raken.
Hij wordt geëerd door koningen,
is geliefd bij koninginnen,
in zijn werk een ware kunstenaar,
onoverwinnelijk tijdens de jacht.
Hij is de waker over mijn gezin
en beschermer van ons vee
en hoewel hij maar klein is,
verdient hij al het respect van de wereld. (Michael Gillow)

Deze tekst staat als inleiding in het boek “Denken als een hond”, geschreven door John Fisher. Dit boek heb ik gekocht in oktober 1997, toen we Famke uit het asiel hadden gehaald. Het is een eerbetoon aan alle honden, maar doet mij destemeer aan Famke denken.