Kayleigh’s Oglala Tashunka Witko (Bruce)

30 mei 1999 – 18 mei 2013

Lieve Bruce,

op 18 mei 2013 moesten wij met jou naar de dierenarts. Je was onverwachts getroffen door hersenbloedingen en daarom was je onrustig en kon je je niet meer goed bewegen. Jij, de Bruce die alles kon, lief was en trouw, het was hartverscheurend om te zien hoe jij ondanks jouw plotselinge handicap steeds veiligheid en geborgenheid zocht bij jouw baasjes. Het voelt verschrikkelijk dat wij de beslissing hebben moeten nemen jou te laten gaan. Vergeten kunnen wij jou nooit. Je staat bij ons op tientallen films en honderden foto’s. Je ging immers ook altijd mee op vakantie en de auto was jouw auto, jouw tweede huis. Als jij niet mee zou kunnen viel die vakantiebestemming gewoon af. Jammer genoeg konden wij jou met boottochtjes nooit plezieren, daar had je merkbaar een hekel aan. Bruce je kwam bij ons op 27 maart 2005. Wij vonden jou in Alteveer bij Kayleigh’s Border Collies van Thineke en Mark en al meteen bij onze eerste ontmoeting was sprake van liefde op het eerste gezicht. Wij kozen jou niet, jij koos ons! Je was geboren op 30 mei 1999 en toen dus al bijna zes jaar oud. Maar dat kwam juist bijzonder goed uit want om medische redenen moest ik veel bewegen en jij was daarbij mijn ideale metgezel. Je hebt door bos en heide heel wat kilometers naast de fiets gerend. Toen je op een kwade dag in mei 2010 de kruisbanden van je linker achterpoot scheurde was het rennen naast de fiets voorbij. Maar daarvoor in de plaats gingen we na jouw herstel extra veel lopen. Op een keer, nadat het een nacht in januari 2011 enorm hard gesneeuwd had gingen we stoutmoedig met de four wheel drive het bos in. Jij vond het prachtig om steeds de auto in te halen en voorop te rennen. Tot je slipte en daarbij de kruisbanden van je rechter achterpoot scheurden. Ook daarop volgde een operatie maar daar ben je nooit echt van hersteld. Onafscheidelijk waren wij en bleven wij. Hoezeer wij ook aan elkaar hingen, jij was ook voor andere leden van de familie en vrienden ongelooflijk lief en meegaand. Gelukkig maar, want tijdens mijn ziekenhuisopnames miste ik jou wel, maar ik hoefde mij over jou in ieder geval niet echt zorgen te maken. Er waren altijd wel mensen die jou wilden opvangen. Bruce, jij hebt voor mij, jij hebt voor ons zo ongelooflijk veel betekend dat het heel moeilijk is om aan het idee te wennen dat je er niet meer bent en nooit meer zult zijn. Maar wij dragen je mee in ons hart. Jouw as krijgt een mooi plekje in de tuin en in de hemel die wij ons voorstellen zullen wij weer bij elkaar zijn.

Tot dan lieve vriend, Semper Fidelis.

Andy & Marrie Voogd,

Nunspeet